Nunha festividade coma o Entroido, aparecen certos productos e pratos dos que parece obrigatoria a súa degustación nestas datas como algo xa tradicional e aceptado xeralmente por todos.
Como fose nestes días de Entroido (Introitus = entrada) ben por razóns de participación nesta festa, ben por razóns de economía doméstica obrigada pola Igrexa, o consumo a base de carne é abondoso. Desta carne é a de porco a que se leva as preferencias en canto a súa presenza nas nosas mesas: |  | | | ampliar imaxe |
Todo me sae torto...
para pasar neste Entroido
non teño carne de porco |
Se ben o consumo das partes deste animal vénse facendo ao longo de todo o inverno, hai algunhas que se destinan especialmente para estas significadas datas. O labrego en Carnavales
come LACÓN para esquecer seus males
e nos bailes e foliadas
dixíreo despois a bofetadas Por iso os LACÓNS
non producen xamais
indixestións Entre os productos que enchen as mesas nestes días ten preferencia o Bandullo e tamén Paiolo que se acostuman acompañar cuns saborosos cachelos. Non se queda atrás tampouco ou poucas veces superado cocido estilo Verin que xunto coa cachucha, lacón, pé, orella, soá, chourizos, chourizas...conforman unha plástica escea que merecía sen dubida o titulo de "xardín das ledicias". O acompañamento da coliflor e dos garbanzos é indispensable para poder enmarcar definitivamente a escea.
Ainda que hai quen se empeña en facer do lacón con grelos o noso prato típico, preferimos facer máis noso, eses grelos acedos con chourizos e chourizas, ademáis duns cacheliños a medio escoar. Se ben, non todos matan porco, e entón haberá que se conformar cun caldiño ou sopa nos que se sumerxiu como é mandado algúns dos productos antes sinalados, por aquelo de lle dar "sustancia" á cousa. En tempos foi pródigo o consumo das tantas veces mentadas e pouco degustads Sopas de Burro Cansado: viño, anacos de trigo e azúcar. Xa que falamos do pan, non se debe esquecer na mesa a presencia do cada vez máis escaso "centenico" ou pan de centeo así como dun bo tinto do Val para apagar as quenturas do cocido na gorxa.
Tamén nestes dias había o costume de facer os almorzos mollando anacos do roscón no leite. Se os ingredientes procedentes do porco eran de fácil adquisición xa non o eran tanto o conseguir un bo cabrito. |
En Verin era habitual deixar a sua degustación para o derradeiro día do Entroido, e a súa compra facíase a escote, co cal eran moitos os que acostumaban acudir á cea, tocando a pouco "apenas para un dente" , ó dicir dun vello protagonista destas "estrolas" | 
| | | ampliar imaxe |
| | | Repostería: Se a base cárnica dos xantares do Entroido non ten rival, a manchea de postres que se degustan nestes días vanlle á par sen dúbida. | 
| | | ampliar imaxe | | | |
Dende aqueles doces caseiros con que as comadres obsequiaban aos homes da casa, a repostería destes días sempre gozou de boa fama sen ter que recorrer a postres foráneos. O leite fritido, os doces, as torradas, roscas do entroido, orellas, o arroz con leite e azúcar, etc, son algúns deste extraordinarios e sinxelos pratos. Como postre típico da noso Val, temos que suliñar a imprescindible presenza da Bica de Rixóns en todas as mesas que pretenderan rematar o xantar do Entroido como é debido. |  | | | ampliar imaxe |
Estes rixóns, que eran celosamente gardados para que ningúen os consumise, misturábanse con noces tamén picadas na pasta da fariña, ovos, e tona do leite. Actualmente son poucas as casas que se lembran de elaborar este postre nestas datas, preferindo mercar os tradicionais pasteis de confiteria, que todo hai que dicilo, gozan en Verin dunha merecida mombradía, coma son as "cañas fritas" "brazo de gitano", ou a xa famosa "tarta do cigarrón", sen desmerecer a calquera outro. | 
| | | ampliar imaxe | | | |
Se os postres fritidos coma os xa mencionados, son os que predominan nestas datas, un deles é o que máis loubanzas mereceu de expertos gastrónomos como "Picadillo" e Cunqueiro: as filloas. Nas filloas quere verse a sobrevivencia dunha práctica máxica de purificación, referida a determinados compoñentes (o sangue) e que tamén forma parte de ceremonias de fertilidade. Estas filloas a base de sangue, ovos batidos, leite, fariña de trigo, unto e algo de azucar e mel, son comparadas por Cunqueiro aos "crépes" da Bretaña. Este postre acostumaba a ser degustado na nosa zona máis propiamente nas datas próximas as matanzas aínda que nos consta o seu consumo tamén nestes días.
Para rematar esta farturenta comida do Entroido, un café cunhas pingas de augardente branca, e facer sobremesa na compaña dunha copa de herbas ou licor café da casa. |  | | | ampliar imaxe |
|
